<div class="bbWrapper"><b>Ynt: Gezenbilir Off-Road Grubu Kars Projesi</b><br />
<br />
gezi notları 2<br />
<br />
sanırım asıl önemlisi buradan sonra başlıyor.<br />
pazartesi sabahı depoya gittik bize tahsis edilen kamyona dağıtılacak eşyalar yerleştirildi.ve yollara düştük.<br />
ben çok heyecanlıydım eminim ki diğer arkadaşlarım da benim kadar heyecanlıydı ki onlar bu işin ta kendileriydi.güzel bir organize aylarca süren uğraşlar,hummalı çalışmalar bugün karşılığını verecekti.<br />
karstan çıkışında hava tipide değişiyor,etrafın hala karlarla buzlarla kaplı olduğunu görüyorduk.<br />
bu noktadan sonra yaşanılan artık kulaktan dolma bilgiler dışına çıkıp gerçeğin ta kendisi olacaktı.bu da benim için çok önemliydi ki ben sadece misafir potansiyelindeydim.diğer arkadaşlar proenin mimarları,nüyük alkışı ve övgüyü hakediyorlar,onlar sayesinde ben oradaydım.<br />
günün sonunda 3 okul gezdik.her gittiğimiz okulda şaşkınlığımız biraz daha arttı.kimin da sadece bir öğretmen vardı.kimilerinde sadece 1 sınıf ,bazı okulların kullanılabilir ölçüde lavaboları bile yoktu.<br />
öğrencilerin heyecanlı bekleyişleri,kendilerine getirilen eşyaları aldıklarında yüzlerinde oluşan gülümseme mutluluk görülmeye değerdi,her sırada bir arkadaşım etrafına toplanan çocuklarla muhabbete dalmış kimi ilerdeki ne olacağı hakkında konuşuyo kimisi fotoğraf çekmeyi öğreniyor.kimisi de fotoğraf karelerini süslüyordu.<br />
okullarda doğru düzgün Atatürk büstü bile yoktu.<br />
kimi öğrencilerin bizi turist zannedip 'siz turist misiniz ?' diye sorması olayın başka bir trajik boyutuydu.<br />
tertemiz dimalardı karşımda duran,çocuklarımız nerde olursa olsun aynı çocuklardı ister şehrin göbeğinde olsun ister ucra bir köyün sonunda.aynı ilgiye muhtaç,aynı sevgiye hasret..<br />
minnettarlıkları gözlerinden okunuyor.biraz ürkek biraz da mahcuplar,teşekkür ediyorlar çekine çekine.hepsini yüreğimin içine alıveresim geldi.mümkün olsa da ülkemde her okulun her öğrencinin yaşam kalitesi aynı olsa..<br />
sanırım bunun için daha çok şey yapılmalı...<br />
öğretmenlerimiz de aynı bilinçteydi.hepsi çok genç büyük ihtimal ilk görev yerleri,çünkü tecrübeli sayılabilecek ortayaş üstü öğretmene pek rastlayamadık.<br />
yaşam şartları belli ki çok zor,anlamak için yaşamak lazım hepimiz bunun farkındayız.biz bir adım attık.bu güzel proje belki bi başlangıç olur,bir örnek olur devamı gelsin diye..<br />
karsa öğretmen evine geri döndüğümüzde hepimiz yorulmuştuk.kimimiz yemek davetine bile katılmadı.şimdi anlıyorum ki bizi yoran yolun uzaklığı vs. vs. olmadı.o duygusal anların yoğunluğu bünyemizi de etkisi altına aldı. <br />
şimdi bu satırları yazarken olayları aynı tazeliğiyle yaşıyor olmam da kanıtı.farkındayım cümlelerim bazen kendinden geçiyor,devrikleşiyor,anlam kaymasına uğruyor,ama benimle beraber olan arkadaşlarım eminim demek istediğimi gayet iyi anlıcaklardır.</div>
