dağlarkızı
''bayangezer''
''BİR SEVDANIN ÖYKÜSÜ’’
Ben bir gezginim ve dağa tırmananım diyordu gönlüne...ovaları sevmem, anlaşılan uzun süre sessizde oturamam.Başıma yazgı ve yaşantı olarak ne gelirse gelsin bir gezinme bir dağa tırmanma vardır bende!!! Kişi sonunda ancak kendini yaşar!!
Nietzsche.
Nietzsche'nin bu sözünü eskiden beri çok severim..Dağcılık sevdasına tutulup dağa gitmeye başladıktan sonra bu sözler daha bir anlam kazandı sanki..''Dağcılık'' denildiğinde herkesin aklına farklı şeyler gelir.Kimileri bunun adına sevda derken kimi insanlar ise neden ve nasıl dağa gidildiğini anlamaya çalışır.Aslında neden dağcılık sorusuna en teknik rotaları tırmananlardan tutunda,tatil günlerini trekking yaparak geçiren doğa severlere kadar herkesin kendine göre vereceği bir cevabı vardır, vardır da hani bunu başkalarına anlatabilir mi işte o biraz şüphelidir.Peki nedir bizi dağa bu kadar bağlayan bu kadar sevdalayan ya da vakit bulduğumuz her an gitme isteğimizi tetikleyen?Tırmanma dediğimiz şey her insanda olan bir içgüdü aslında. Farklılık ise;bu içgüdüyü ortaya çıkarıp çıkaramamakta yatıyor.Bizim kadar şanslı olanlar içindeki bu cevheri farketmiş ve çoktan düşmüştür yollara...
Ülkemizde dağcılığa bakacak olursak;son yılların popülaritesi hızla artan spor dallarından birisi.Aslında bunun böyle olması bir yandan sevindiriciyken bir yandan da düşündürücü bir hal alıyor.Nedeni ise;Hayatın her dalında olduğu gibi buradada geçerli olan ''Eğitim Şart '' gerçeği.Eğer gerçekten doğru yerde,doğru zamanda ve doğru kişilerden eğitim alıyorsanız endişelenecek bir şey yok ama bunun aksine herhengi bir eğitim almadan,fiziksel ve zihinsel mantalite doygunluğuna ulaşmadan dağa gidiliyorsa işte o zaman istenmeyen kazalara davetiye çıkarılabiliyor.Üzülerek söylüyorum ki;ülkemizde dağcılık denildiğinde insanların zihninde ilk canlanan şey ne yazık ki kaza haberleri oluyor.Tabi bunun böyle olmasında basınında rolü yadsınamayacak kadar büyük.Nedir ne değildir diye araştırmadan yazıp çizen gazeteciler o kadar fazla ki. Onlar olaya sadece haber olarak yaklaşıyorlar perde arkasını anlamak/araştırmak yerine kendi kurguladıkları şeyleri yazmayı tercih ediyorlar.Biz dağcıların mutabık olduğu bir görüşte dağcılıktaki risk faktörüdür. Aslına bakarsanız dağcılık riskli bir spor değildir yalnızca riskli yapılmaya müsait bir spordur.Kabul edilmesi gereken bişey vardır ki o da bazen olası kazaları engelleyemeyeceğimiz gerçeğidir.Dağ kazaları iyi bir eğitim sonrasında kazanılan bilgi,deneyim,tecrübe ile minimize edilebilir.Peki bütün bunların yapılması dağ kazalarını tamamiyle engeller mi?Bu sorunun yanıtı ne yazık ki hayır çünkü dağcılıkta kazalar sadece insan hatası ya da bilgisizliğinden kaynaklanmaz.Dış faktörler dediğimiz insan iradesi dışında gerçekleşen çığ, uygun olmayan hava koşulları nedeniylede istenmeyen kazalar yaşanılabiliyor.Buradada riski daha önceden öngörebilme becerisi devreye giriyor.
Ben birazda çoğu insanın görmediği ya da gözardı ettiği dağcılık sporunun kişisel gelişime olan katkısından bahsetmek istiyorum.Bazı insanlar dağcılık sporu kadar insanların vakit ve enerjilerini çalan bi spor daha olmadığını idda ederler. Onların görmediği ya da görmek istemediği gerçek şu;dağcılık sadece zirveye çıkmak demek değildir.Zirveye giden yolda yaşanılan zorluklar,alınan kararlar,yapılan plan programlar sonucunda kendimizde sonradan farkedeceğimiz bi takım karakteristik özellikleri kazanmamıza yol açar.Daha somut konuşmak gerekirse dağcılık; doğru zamanda doğru yerde karar alabilme yeteneğini,ekip koordinasyonunu sağlayabilmeyi,güçlüklerle mücadele etme becerisini,kişinin kendine olan güvenin ortaya çıkmasını sağlaması gibi üstün özellikleri kazanmamıza vesile olur.Bunların dışında birde sağlam dostluklarında temellerini atar.Yeri geldiğinde dağda tek bir çikolatayı paylaşan bizler bunu o kadar benimseriz ki şehirdede bu durum değişmez bir hal alır.
Dağcılığı bir ''dağlarkızı'' olarak anlatmak gerekirse; Dağlar her ne kadar benim ''Sevdiğim'' olsada''Ben ne yapıyorum ?''sorusunu kendime hemen hemen her tırmanışta sorarım.Hele ki sırt çantam gitgide ağırlaşmaya başlamışsa.işte o zaman yolar hiç bitmeyecek ve sanki kamp yerine hiç ulaşamayacakmışız gibi gelir bana.Gerçi bunlar beni yolumdan alıkoyamaz çünkü ben bilirim ki;Zirvede olmanın hazzını yaşamak için önce dağın yamaçlarında gezmeli insan.Sonrasında o bitmeyecek sandığım yollar biter, kamp kurulur,ocaklar yanar.. Yenilen güzel ve bol enerjili yemeğin arkasından içilen kahveler ve inanılmaz keyifli sohbet sonucunda ben ne yapıyorum sorusunun cevabını çoktan bulmuş olurum.Çoğu insana eziyet gibi gelen soğukta yatma,saatlerce sırt çantası ile yürüme ya da kar suyu içme gibi şeyler zor gelmez bana aksine keyif alırım bütün bunlardan çünkü bilirim ki dağlarkızı olmak kolay birşey değildir.Dağcılıkta iyi bir kondisyon çok önemli.Erkeklerin biz bayanlara göre fiziksel dayanıklılıklarının fazla olduğunuda(ki biyolojik olarakta bunun böyle olması gerekiyor)hesaba katarsak şayet; aradaki farkı kapatabilmek adına fazladan antremen yapma gerçeği kaçınılmaz oluyor.
Son olarakta dağlar orada olduğu ve sağlığımız elverdiği sürece bizler dağlara sevdalı kişiler olarak tırmanmaya devam edeceğiz..Belki hayatın gerçekleri nedeniyle istemediğimiz kesintiler olacak ama biz önümüze çıkan her fırsatta yine düşeceğiz yollara...
DAĞLARKIZI
25/02/2007 03:55
