Ynt: Tunç Fındık Dhaulagiri Dağında
Guzel Nepal’den herkese Namaste (Nepalce selam)!
7 mayis itibariyle Katmandu’ya, 1300 metreye, yasanir seviyelere geri indim
Bildiginiz gibi 22 mart 2009 tarihinden beri, Himalayalarda bulunan ve 8167 metrelik yuksekligi ile yeryuzundeki en yuksek 7. dag olan Dhaulagiri tirmanisi icin Nepalde idim.
23 mart gunu, bu tirmanisi beraber yapacagim arkadasim Dawa Sherpa ile beraber, Katmandu’nun akut sorunlarindan olan elektrik kesintisi icinde dogum gunumu kutladim. 27 martta, sadece ana kamp hizmetlerini paylastigim 9 Polonyali kurtarmaci, Iranli dostum Mehdi Etemad Far ve Dawa Sherpa ile beraber Bati Nepal’deki Pokhara sehri yonunde yola ciktik. 10 kusur saatlik dolambacli bir minibus yolculugu ile, yurumeye baslayacagimiz Beni sehrine (800 m.) ulastik. Buradan sonra Babiyachaur (800 m.), Darbang (900 m.), Naura Bhir (1100 m.), Jugapani (1400 m.), Bolgara (2400 m.), Dobang (2600 m.), Sallageri (3000 m.), Italian Base Camp (3700 m.), rotasini izleyerek, Myagdi Khola nehri boyunca derin bir vadide yukselmaye devam ettik. Sonunda, Dhaulagiri’nin kuzeyinden donerek, Chonnbardan buzulu uzerinden Dhaulagiri’nin 4750 metredeki ana kampina vardik. Bu yuruyus toplam 8 gun surdu ve son derece zorlu bir trek niteliginde idi. Bazi gun ve gecelerde ciddi yagislar oldu, bunun sonucunda bir tur ‘hamal isyani’ yasadik ve 89 hamalimizdan sadece 13′u bizimle kaldi. Neyse en nihayet ana kampa varabildik! Iki Cek Dagci arkadasimiz, David Fotzik ve Pavla Pilchova’nin da katilmasi ile ekip tamamlandi.
Dhaulagiri cig ve buzul catlaklari acisindan, en azindan 1. kampa kadar cok riskli bir dag. Biz ulastigimizda orada halihazirda tirmaniyor olan Polonya ekibinden Pietr Morawski, 35 metrelik gizli bir buzul catlagina duserek hayatini kaybetti.Bu dag uzerinde hizli hareket etmek ve beklememek hayati onem tasiyordu. Bunu goz onune alarak, partnerim Dawa ile beraber dagda zirve dahil 3 sefer yaptik:
1. seferde 1. kampa tirmanip kamp kurduk(5800 m.), yattik ve ertesi gun 2. kampa cikip (6400 m.) ayni gun ana kampa indik.
2. seferde 1. kampa tirmanip yattik, 2. kampa tirmanip (bu sefer cig tehlikesi nedeniyle 6700 metrede kurarak) yattik, yuksege uyum surecimizi tamamladik ve dinlenmek uzere ana kampa indik.
3. sefer zirve icin oldu: ana kamptan ayni gun dogrudan 2. kampa (6700 m.) tirmandik ve ertesi gunu gecici olan 3. kampi, 400 metrelik, 55-60 derece egimli bir kara- mavi buz duvarini tirmanarak 7265 metrede kurduk. Bu kampi zirveden once ve sonra iki gece kullandik.
Havanin uygun olacagini arkadasimiz Jamie Mc Guiness’in hava raporlarindan bildigimiz 1 mayis 2009 gecesi saat 2.00 gibi cok ruzgarda yola ciktik. Dhaulagiri’nin kuzey dogu sirtinda 200 metre yukseklikte, 55-60 derece egimli kapkara bir buz duvarini tirmanarak basladik. Ekip ben, Cek dagci David Fotzik, Iranli dagci Mehdi Etemad Far, partnerim Dawa Sherpa, 8 Koreli dagci ve Sherpadan olusuyordu. Koreliler sadece sabit hat olunca ve cok yavas tirmaniyorlardi. Gundogumunu takiben kayalik, setli etaplar ve sert buz, ardindan derin kar dolu kulvarlar tirmanip zirve buz yamacina ulastik. Saat 12 civarinda 7900 metrelere ulasmistik, David, ben ve Koreli Kim sirayla iz aciyorduk. Ancak hava bu dagda 12′den sonra bulut ve tipi topluyor. Biraz gec kalmistik, rota cok uzundu. Zirve sirtina cikis icin, 8000 metre civarinda saga dogru 45-50 derece egimde uzun bir yukselen buz traversi yaptik, bu noktada serbest buz tirmanararak ilerliyorduk, ip filan yoktu tabi ki.
Zirve buz kulvarina ulastigimda (saat 14.20 civari) bir tipi icindeydim ve geri donus icin onceden pusula acisi almayi akil etmistim. Isi sifirin cok altindaydi , sert bir ruzgar baslamis ve gorus birkac yuz metreye dusmustu. Ama zirve yakindi ve David coktan zirvedeydi, ben de buz kulvarini sebatla serbest ciktim (inemiyecegim hicbir yeri serbest cikmam prensibimi ihmal etmeden). Bu 8150 metrelere uzanan etap cok yorucu ve galiba da yavas oldu, ama sonu diklesen, 60 derece egimi asan buz kulvarini bitirip kuru, ruzgarla kavrulmus kaya sirtina vardim. 8160 metreler ve zirve sirti. Hemen orada X biciminde yatan kramponlu bir cesedin yanindan, sola biraz yukselerek yuruyusle zirve.. Ve firtina! Zirve sirtinda inanilmaz elektrik vardi, hayatimda ilk sefer sirt ve omzumda sizildayan bir elektrik hissettim! Dhaulagiri’nin zirvesi, evet, Dunyanin en yuksek 7. noktasi, 8167 metre, ama her an beni kul edecek bir yildirim cakabilirdi, derhal bir iki resim cektim ve kosar adim kulvardan geri inis daha dogrusu kacis! Seremoniye, torene yer yok, acele etmek gerek, yerdeki ceset bu nedenle mi burada acaba?? Bu sefer zirve keyfi filan yok.
Pis, agzi yuzu buzlatan bir tipi icinde, kulvari krampon- buz aleti geri geri tirmandim. Mehdi muthis bir yorgunluk icinde bana bakiyordu, kulvari tabanindaki kaya adasinda oturmustu, iki kelime ettik- ‘geri don, hava kotu’ dedim ama yukari gidecekti kesin, onun bu daga ikinci seferiydi ve zirveye cikmak cok istiyordu. Sonradan, arkamdan gelen David, sert mavi buzda kayip taklalar atarak dustugunu gormus. Allah rahmet eylesin, iyi bir insandi.
23 derece geri aci ile pusulami kullanarak 8000 metrede, buz alaninda, kor tipide Dawa’yi buldum ve inise beraber devam ettik. Agiz yuz buz kapli, ruzgar ile savrularak, gece saat 19.40 gibi 7265 metredeki 3 kampa geri inmistik, bircok ip inisi ile. Neyse ki 7600 metre altinda tipi bitip hos bir ayisigi cikti- ama gece zifiri karanlikti. Geceyi 3. kampta tek tulumda sefilce dinlenerek gecirdik. Neyse ki sabah hava durgun ve guzeldi….
2 mayis gunu kampi topladik, buzda ip inisleriyle 2. ve 1. kampi da toplayarak ana kampa, ogleden sonra tipi altinda vardik. Buzula varip tum tehlikeleri geride birakinca Dhaulagiri’nin ilk Turk tirmanisini yaptigini animsayabildim! Kayakla bizden birkac saat once ana kampa varan David ellerini hafifce, ayaklarini ciddi sekilde dondurmustu (frozbit-ayaklarini kaybetti) , bu nedenle onu iki gun sonra helikopterle tahliye ederek erkenden Katmandu’ya yolladik.
Sonucta bu sefer sadece David, ben ve birkac Koreli (birisi Kim Hong Bin olmak uzere) zirveye cikabildik: Polonyali kurtarma ekibi tirmanisi basaramadi. Korelilerden bir kismi ellerini dondurarak kaybetti. Dedigim gibi, Iranli dostumuz Mehdi, malesef zirve kulvarindan duserek hayatini kaybetti.
Ana kampi paylastigimiz Hint Ordusu ekspedisyonu ve Alman DAV ekibi de bize cok sicak ve iyi davrandilar, su an itibariyle hala tirmanista olan bu insanlara da cok tesekkur ederim. Sag salim doneceklerini umit ediyorum (8 mayis gunu Hint Ordusu ekibinden 6 kisinin zirveye vardigini ogrendim).
Ana Kampta, yarim metre kar yagan iki kisa gunluk dinlenmenin ardindan, 5 mayis gunu 30 kilometrelik bir kar treki ile, 5350 metrelik French Col ve 5200 metrelik Dhampus Col gecitlerini asarak Kali Gandaki nehrinin aktigi vadiye, elmasiyla unlu Marpha’ya, 2750 metreye indik. Cok yorucu oldu, 1 gunde 3 gunluk yolu gecerek medeniyete geri kavustuk. Sonra, Tibet’e yakin Mustang bolgesinin kasabalarindan olan Jomosom’dan ucaga binerek once Pokhara’ya, sonra da Katmandu’ya indik. Burasi tabii cok sicak, yukseklik 1000 metreler, hava tropik iliklikta!
*Bu tirmanisin haberlerini yayinlayan ve 14×8000 projeme destek veren CNN TURK’e,
*Kaliteli urunleri ve manevi destegi ile daima cesaret vererek destekleyen ve benim acimdan bir sponsordan ote olan THE NORTH FACE firmasina,
*Ulasim sponsoru olan GULF AIR firmasina, urun destegi veren SOLGAR firmasina,
*Iletisim destegi saglayan THURAYA firmasina cok tesekkur ediyorum.
*Destek olan, gonul veren, dusunen , enerji gonderen ve dostugunu sunan herkese de borcum sonsuz, eksik olmayin!
13 mayis tarihinde Turkiye’ye geldim. Sirada K2 tirmanisi icin hazirlik ve toplanma var, 10 haziranda Pakistan’in baskenti Islamabad’da ekiple bulusunca macera tekrar basliyor… Gorusmek uzere, kaldi 10 adet 8000 metrelik dag
Posted on May 7th, 2009 by tunc
www.tuncfindik.com
alıntıdır.
tunc fındık hayranı
rotasiz dagci
