Arkilerim,
Ben teknik olarak akıl hastası bir öğretmenim ve yirmi yılımı doldurdum meslekte. Fiili olarak dersime girip nöbetimi tuttuktan sonra kimse bana bir şey yapamaz. Başka haklarım da var. Ben istersem şizofrenim nedeniyle onsekiz aya kadar arka arkaya heyet raporu alabilir ve raporların bitiminde de emeklilik isteyebilirim. Ama ben dahil herkes, yani ablam, psikiyatristlerim, benim çalışamamın daha uygun olduğunu düşünüyoruz. Bu nedenle çalışıyorum. Ama yasaların bana sunduğu haklar da var. Şizofrenim bir şekilde ağırlaşırsa bunlar da gündeme gelebilir tabii.
Bir akıl hastası olduğum için insanların bana düşündüklerim ve söylediklerim yüzünden bir şey yapması da oldukça zor arkilerim. Sonuçta zaten herkes akıl hastası zaten deyip geçiyor bir şekilde.
Akıl Hastasıyım ama çok şükür her işimi kendim görebiliyorum. Akıl hastalığımın krizli dönemi de nüksetmiyor uzun zamandır arkilerim. Bunlar iyi haberler.
Ama benim şizofrenimi ben biliyorum bazen yine ona kapılır gibi oluyorum. Gün içinde saat mefumumu yitirebiliyorum. Veya uyuyup yarın işe gidemeyeceğim hissine kapılabiliyorum. Bazen de saatlerce evin içinde dolanıp düşüncelere dalıyorum. Böyle durumlara girdiğimde bunlardan yalnız başına çıkabilirsem zaten kriz gelmiyor.
Bu hastalık çok zor ve tehlikeli bir hastalık arkilerim. Ama çok şükür şu anda ve anlarımın çok büyük bir yüzdesinde çok iyiyim. Genelde okulla ilgili streslere girip kötüleşsem de bunlardan tek başıma çıkabiliyorum çoğunlukla. Stres beni çok olumsuz etkiler. Günlük rutinlerimi bozmak, Uykusuzluk ve uykusuzluğun devam etmesi beni hasta eder. Çok sakin, rahat, relax bir insan olmak zorundayım. Bunu oluyorum da.
Mesela ben bir öğrencim ödevini getirmezse haftaya getir derim, yine getirmezse fotoğrafını çek bana gönder derim bir şekilde her şey çözülür. Hiçbir şey için kendimi üzüp yıpratmamalıyım. Ben bir akıl hastasıyım. Dikkatli yaşarsam normal bir insandan hiç farkım yok. Ama ilaçlarımı düzgün kullanmam çok çok önemli. İlaçlarımdan birini almasam hemen kötüleşmeler başlar bende.
